Mijn gevangenis

Saskia Lagerwaard

( Lid van team: Stichting JIJ )

Nog te gaan

Normal f9c9fe74c36a0ffdc7c9c6db5bbec34efb2a8c44
Qr
van totaal € 250 (334%)

Ik doe mee aan Last Men Standing, omdat ik niet wil dat anderen ook naar de gevangenis moeten. De gevangenis van mijn eetstoornis.

Achttien jaar was ik. Een puber met lieve ouders, familie en vrienden om me heen. Geen vuiltje aan de lucht, zou je zo op het eerste gezicht zeggen. Toch ontwikkelde ik een eetstoornis (boulimia).

Ik was superonzeker en kritisch over mezelf. Mijn innerlijk kon ik niet veranderen, maar ik had wel invloed op mijn lichaam. Tegenwoordig vind ik mooi zijn niet meer gekoppeld aan slank. Maar in die tijd wel. En daarom wilde ik van mijn puppyvet af en wat dunner worden. Naarmate ik dunner werd voelde ik me zekerder. Dat gevoel van zekerheid dat wilde ik graag vast houden. En zo begon een onschuldige lijnpoging steeds meer mijn leven en mijn humeur te beïnvloeden. Goede dagen (lijnpoging slaagde) werden steeds meer afgewisseld in slechte dagen (eetbui gehad). En tijdens de vele slechte dagen dacht ik slecht over mezelf. Ik voelde me een loser en ik voelde me lelijk. Mijn gevoel van eigenwaarde daalde tot nul. Ik ontdekte de ‘uitlaatklep’ van braken. Maar dat was de slechtste beslissing die ik kon nemen (daarover zo meer). De uitlaapklep gebruikte ik tegelijkertijd ook om alle spanning die ik tijdens een dag opbouwde er letterlijk uit te gooien. Ik was namelijk niet erg goed in het delen en uiten van mijn gevoelens, terwijl ik juist als gevoelig type heel veel gevoel in mij had. Ik kropte alles op en ik kon het leven op dat moment eigenlijk niet op een gezonde manier aan. Ik had deze uitlaatklep nodig, want ik wist niet hoe ik het anders moest doen. En op een gegeven moment kon ik ook niet anders, al wilde ik het. Mijn lichaam vroeg erom. Een beetje vergelijkbaar met het gevoel dat je naar een sigaret snakt. Ik was dus niet alleen mentaal afhankelijk van deze uitlaatklep, maar ook fysiek afhankelijk. Het was verslavend en voor mijn gevoel op dat vlak heel erg vergelijkbaar met een drank- of drugsverslaving. Ik schaamde me en durfde mijn probleem niet aan anderen te vertellen. Acht jaar lang leefde ik in deze gevangenis. Een wereld zonder echt te kunnen genieten, met heel veel hoofdpijn en nekpijn, met veel schoolverzuim en het gevoel achteraf dat ik me in die tijd niet heb kunnen ontwikkelen. En ook met een gebit dat compleet kapot is (terwijl in mijn lichaam er ook nog van alles kapot had kunnen gaan, maar dat is gelukkig niet gebeurt). Geen aanrader dus!!!

Die periode heb ik 25 jaar geleden gelukkig achter me kunnen laten. Ik heb dat zelf gedaan, zonder hulp van de GGZ, maar mét de liefde van de mensen om me heen (mijn ouders, partner, familie en mijn beste vriendinnen hebben me altijd het gevoel gegeven dat ze van me hielden, no matter what). Belangrijke factor was dat ik mijn gevoelens heb leren herkennen en heb leren uiten, hoe eng en onwennig en ‘zwak’ dat in het begin ook leek. Maar dat was wel de sleutel voor mij om uit de gevangenis te komen. Daarnaast waren er nog andere factoren die mij en ook anderen hebben geholpen, maar daarover volgt later meer in ons lustrumboek met 25 herstelverhalen, want dat is te uitgebreid om nu op te sommen.

Die sleutel die gun ik iedereen die nog ‘in jail’ zit en ik vind het heel fijn en waardevol om daar via mijn inzet bij Stichting JIJ een steentje aan te mogen bijdragen.

En daarnaast vind ik het belangrijk dat we in Nederland jongeren meer laten zien dat iedereen issues heeft en het belangrijk is om je probleem niet voor je te houden, maar elkaar te respecteren en te helpen. Want ik denk dat heel veel mensen uit de GGZ kunnen blijven als we in het begin anders met elkaar omgaan.

Ik pleit ervoor om aan jongeren niet alleen kennis over te dragen over Duits en Frans en geschiedenis, maar dat er een nieuw vak komt met ruimte voor het leren omgaan op een gezonde manier met je onzekere of negatieve gedachten en onprettige, verdrietige of pijnlijke gevoelens. Ik denk dat het veel verslavingsvormen, burn outs en depressies en daarmee veel leed in gezinnen kan besparen. Ik denk dat het voor elke jongere waardevol kan zijn en de maatschappij zal er sterker van worden in de toekomst.

Wij steunen als team JIJ de actie van MIND om psychische problematiek meer bespreekbaar te maken en hopen we dat JIJ ons steunt door een kleine bijdrage te geven aan ons team. De helft van de opbrengst gaat naar MIND en de andere helft naar Stichting JIJ (voor het realiseren van extra herstelplekken voor mensen die op de wachtlijst staan voor hulp bij een kliniek).

Kleine moeite, maar met een hele grote impact! Mocht je mee willen doen dan bij voorbaat heel erg bedankt!

Breng deze pagina extra onder de aandacht met een gave poster. Je kunt zelf de tekst bepalen en de poster vervolgens printen en overal ophangen. Iedereen kan een poster maken van deze pagina, dus ook vrienden, familie, collega's, de mensen uit je sportteam of klasgenoten. Hang de poster op in de supermarkt, bij winkels achter het raam, bij bedrijven of op school. Als je het vriendelijk vraagt en uitlegt waarvoor het is, dan is het ophangen van een poster vaak geen probleem.

Bekijk alle
€ 10 12-07-2021 | 15:03
€ 10 12-07-2021 | 09:32
€ 10 12-07-2021 | 08:21
€ 15 20-06-2021 | 17:21
€ 50 07-06-2021 | 15:29